کاوه:

کاوه:
خدا و"دوست داشتن"

دوست داشتن منشاء دارد . یا "نیاز" خود است یا "حسن" دیگری

تو را دوست دارم چون “فایده” ای برایم داری

تو را دوست دارم چون "حسنی" داری

این دو دوست داشتن با هم فرق دارند .

در "عشق نیازی " اصل نیاز من است که معمولا از نفس سر چشمه می گیرد اما در"عشق نازی" اصل حسن دیگری است.

ترا دوست دارم بی آنکه “نیازی” از من بر آورده نمایی . این دوست داشتن حقیقی و متعالی است .

عاشق بی نیاز خود ، حسنی را درمعشوق می بییند و بدان عشق می ورزد و تا زمانی که آن "حسن" است آن "عشق" هم هست .

عشق به "حسن" پیری و کهنگی ندارد.

هر کجا که "حسن" است، "خدا" هم همانجاست.

چرا که "حسن" و "عشق " و " خدا" عین هم هستند.