ای آسمان پر از ابر سیاه

ای آسمان پر از ابر سیاه
من پر از گریه وبغضم.،توچرا گریانی
من پر از شعر لطیفم ،تو چرا می خوانی ..
من که دارم حس تنهایی به عمق چاه سیاه ..تو چرا طوفانی
برای مستی قلبم لیوانی محبت لازمست ..
گر بگویم ،مرا خوانند او دیوانه است
کاش می شد خاطره پرواز داد ..
با خدایم قصه ایی آغاز داد ..
دفتر شعرم شود سجاده ام ..
هر قنوت وهر رکوع وسجده ام عشقی شود ...
کاش بباری آسمان بهر دلم ..
بغض دل اشک شود برسجاده ام...