ﺩﺭ ﻛﻮﯾﺮ ﺧﻠﻮﺕ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﻧﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺷﻮﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ

ﺩﺭ ﻛﻮﯾﺮ ﺧﻠﻮﺕ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﻧﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺷﻮﺍﺭﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺟﺮﻋﻪ ﺁﺑﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻧﻤﺎﯾﻢ
ﺩﺭ ﻗﻠﺒﻢ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﻏﻮﻏﺎﯼ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ
ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻛﻮﺩﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺍ ﻣﮕﺬﺍﺭﯼ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺎﺯﯼ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺷﯿﺮﯾﻨﺖ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺷﻮﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻗﻠﺐ ﭘﺮﻣﻬﺮﺕ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺑﻢ
ﺯﻻ‌ﻟﯽ ﻋﺸﻘﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﮕﯿﺮ، ﺍﻧﺸﺎﯼ ﭼﺸﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﺨﻮﺍﻥ
 ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺁﻥ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺷﺎﺩﯼ ﺷﻮﻡ  
ﺩﺭﯾﭽﻪ ﯼ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﻦ ﻣﺒﻨﺪ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﻧﮕﺎﻫﻬﺎﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻣﯿﺰﺕ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﯾﺎﺑﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻟﯽ ﺳﯿﺮ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺖ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﺷﻮﻡ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻜﻮﺕ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻛﺮﺩﯼ
 ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩﯼ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﻧﺖ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﻫﺎﯼ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ
 ﻭ ﺑﻮﯼ ﻋﻄﺮ ﺧﻮﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻣﺪﻫﻮﺵ ﻛﻨﺪ
ﺍﯼ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺩﯾﺮﯾﻨﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺭﻭﯾﯿﺪﻥ ﻧﺮﮔﺲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻧﻤﺎﯾﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﻬﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﯼ ﭘﺎﯾﯿﺰﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﻗﺺ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ
 ﺗﻮ ﺭﺍ ﻗﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺳﺎﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻮﯾﺮ ﺩﻟﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍﻫﯽ ﯾﺎﺑﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺯﻟﯿﺨﺎﯼ ﯾﻮﺳﻒ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﯽ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﯿﻨﻢ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺗﺎ ﺻﺪﻑ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯽ
ﻛﻪ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺩﺭﺧﺸﺶ ﻋﺸﻖ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺑﺮﺳﻢ
 ﺍﯼ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﺭﺍﺯ ﻣﺮﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺎﺯﯾﺪ
 ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
 ﺍﯼ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺎﺏ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻭ ﭘﺮ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ
 ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺍﺑﺮ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒﺮ ﺍﻭ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻃﻼ‌ﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺑﮕﺴﺘﺮﺍﻧﻢ 
ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻟﺖ ﺷﻌﻠﻪ ﻛﺸﯿﺪ
    ﭘﺲ ﭘﺬﯾﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺑﺎﺵ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﺑﯽ ﻣﻬﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﻣﻜﺶ