نه ، اشتباه نمیدیدم

نه ، اشتباه نمیدیدم
گرچه هی پلک زدم که ای چشمانِ لامصب دارید اشتباه میبینید
اما نه !
خودش بود
داشت شانه به شانه غریبه ای راه می آمد
نه برای او ، برای من غریبه بود
دستانش را نگرفته بود ولی ...
آخر با من که بود دستم را ول نمیکرد که ، خیس میشد دستمان اما ول کنیم ؟ عمرا
صورتش ذوق نداشت ، آرایش داشت ، موهایش را هم رنگ کرده بود .. موهایش ، موهایش باشد برای بعد ، حرف دارم !
آرایش داشت اما صورتش سرد بود ، خیره بود
راستش با من که به خیابان میزدیم چشم و ابرویش شلوغ میکردند ، صورتش با دماغ و گوش و پلک و ابرو همه با هم میخندیدند
اما الان ساکت بود ، خیره بود
این خستگی از پشتِ آرایشِ غلیظش داد میزد
معلوم بود روزی هزار و صد بار کسی نمیگوید "ای قربونِ چشمای سیاهت برم من"
گیسو نمیبافد و رژِ بیرون زده از گوشه ی لبش را پاک نمیکند
وسطِ جمع چشم غره نمیرود که دکمه مانتوات را ببند ، آرام بخند
آخرش هم بگوید میخواستی انقدر خوشگل نباشی ، به من چه !
نه معلوم بود این یارو مالِ این حرف ها نبود
عزیزم این یارو اصلا دستهایت را وسط خیابان به صورتش نزدیک کرده و بو کشیده ؟
این یارو ؟
برگشت و یکهو دید مرا که ای کاش نمیدید
لعنت که مسیرم به این خیابان افتاد و دل جفتمان ریش شد
دید که دارم شانه به شانه ی دیگری راه می آیم
دید که خالِ لب دارد
دید که گردنبندِ فیروزه ای انداخته
دید که چقدر شبیه خودش است !
و دید که دستانش را نگرفته ام
شاید من هم یکی بودم مثلِ همان مردک
مثلِ تمام یارو های شهر
راستش
مردها
فقط یک بار میتوانند آن همه دیوانه باشند
موهایش ؟!
هیچ ، موهایش را کوتاه کرده بود
آخر میدانست
فقط من میتوانم دو ساعت وقت بذارم و آن موهای بر هم ریخته و فرفری اش را مرتب کنم !
مردها ؟!
مردها فقط یک بار جنون را زندگی میکنند
جنون ؟
نمیدانم
شاید تو را دیدن و دوستت دارم نگفتن هم جنون باشد
دوستت دارم ؟!
آسمان که بدون باران نمیشود !
باران ؟!
خاطره
بوی موی تو
بویِ موهایِ تو خیابان را برداشته بود

علی سلطانی