ای ساربان

*** ای ساربان 2 ***

بدان ای ساربان , بیمار داری .
بسی مظلومه و غمبار داری .

مکن تندی تو با این خسته جانان .
اگر خوفی از آن دادار داری .

بدان از عترت و آلِ پیمبر .
لبانی خشک و آتشبار داری.

به سویِ مقصدت , آهسته تر ران .
که بیماری ولایتدار داری .

اَلا , ای خرمنِ گردون بسوزی .
که زیرِ خرقه ات , زُنّار داری .

به جایِ دل , یقینآ ای ستم کیش .
تو خارا سنگِ بس اِدبار داری .

دلا , این خامه ی خونخواهِ خود را .
بسانِ تیغِ آن مختار داری .

هزاران بغض داری در گلویت .
ولیکن بیم از گفتار داری .

عظیما : با چنین طبع و مرامی .
نشان از گوهرِ ایثار داری .

اگر در خواب بوده دیدگانت .
دو چشمی بعد از این بیدار داری .

به دامن فوج فوجِ ژاله ها را .
به قصدِ عفو و استغفار داری.

((( به هوش ای ساربان بیمار داری)))
============================= شاعر= عبدالعظیم عربی از سربندر
و بندر ماهشهر