چرخیدم و چرخیدم چون سوزنِ پرگار

چرخیدم و چرخیدم چون سوزنِ پرگار
افسوس! نشد راهِ دلم بعدِ تو هموار
بی آن که بخوانی غزلِ نابِ نگاهم...
رفتی ودلم خون شده درحسرت دیدار
در باورِ آشفته ی حیران و اسیرم...
عُمریست تداعی شده یک واژه به تکرار
گویی که در این گوشهٰ دنیا نرسیدَست
خیری به دلِ یخ زده غیر از غمِ دلدار
با این همه چون آیِنه شفاف و زلالم
هرچند که جا مانده به دل سختیِ زنگار