ای مرغ آفتاب!

ای مرغ آفتاب!

با خود مرا ببر به دیاری که همچو باد،

آزاد و شاد پای به هرجا توان نهاد،

گنجشکِ پر شکسته ی باغ محبتم

تا کی در این بیابان سر زیر پر نهم؟

با خود مرا ببر به چمنزارهای دور

شاید به یک درخت،رسم نغمه سر دهم.

من بی قرار و تشنه ی پروازم

تا خود کجا رِسَم به هر آوازم…

اما بگو کجاست؟

آن جا که – زیر بال تو – در عالم وجود

یک دم به کام دل

اشکی توان فشاند

شعری توان سرود؟