کافیست مهری در دل انسان بیفتد

کافیست مهری در دل انسان بیفتد
تا او هم از نان و هم از ایمان بیفتد

من تازه می‌فهمم چه اندوه بزرگیست
وقتی ملـخ در حاصـل دهقـان بیفتد

دندان عقل است عشق و دردش ناگهانیست
درمان ندارد تا که این دندان بیفتد

در گوشه‌ای بگذار و بگذر از سر عشق
چونان که پیش پای عابـر نان بیفتد!

امّید رستن نیست از زنجیر زلفش
باید کلید از دست زندانبان بیفتد
...
راهی شدی، اشکم به راه افتاد نم‌نم
قدری بمان تا لااقل باران بیفتد ...