ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺯﻥ...

ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺯﻥ...
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣﻦ، ﺍﺯ ﺩﻭﺯﺥ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﻫﺎﺋﯽ ﺍﻡ ﺑﺨﺶ!
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﻣﺮﺍ ﻗﺎﻣﺖ ﺩﺷﻨﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ...
ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﻧﮓ ﻋﺰﺍﺋﯽ ﻭ ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ ﺳﻜﻮﺕ ﮔﻨﮓ ﻭ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻠﯽ ﺭﻧﺠﺰﺍﯼ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ...
ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺱ ﺩﻡ ﻣﯽ ﺯﻧﻢ، ﺩﺭ ﺑﻴﻘﺮﺍﺭﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﻛﻨﻢ...
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﻴﻬﻮﺩﮔﯽ ﺭﻧﮕﻴﻨﯽ ﺍﺳﺖ...
ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺭﺍﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﻏﻠﻤﺎﻥ ﺭﻋﻨﺎ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺍﻧﺪ...
ﺍﻣﺎﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ...
" ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻦ" ﺑﯽ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ...
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮕﺖ ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ...
ﺗﻮ ﻗﻠﺐ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ!
ﻛﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻦ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺭﺍﻣﻢ...