ﻣﻦ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ !!
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ !!
ﺳﻮﺭﯾﻪ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ؟
ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺏ ﺑﻮﺩ ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ، ﺍﻣﺎ ﻣﺪﺍﻡ ، ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻗﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺷﻬﺮﯼ ﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺯﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺷﺎﯾﻌﺎﺗﯽ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﯾﺎ ﻗﻮﻣﯿﺖ ﻫﺎ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺗﯿﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽ ﺷﺪ .
ﻣﺜﻼ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﮐُﺮﺩﺗﺒﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺣُﻤﺺ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﻫﻞ ﺣﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﻭ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻫﺎ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻫﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﺴﻮﯾﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻭ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺑﻪ ﺩﯾﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻗﻮﻡ ﺑﻪ ﻗﻮﻡ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ...»
ﺍﯾﻦ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﺷﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺩﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﺍﺧﯿﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﯾﻢ؟
ﺩﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﭼﻪ ﺣﺠﻤﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻏﯿﺮ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﻭ ﺣﺠﻢ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯾﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﺻﻼ ﺻﻔﺤﻪ ﺑﭽﻪ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻓﯿﺘﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﻠﯽ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﺗﺘﻠﻮ ﻭ ﺗﺘﻠﯽ ﻫﺎ ﻭ ﯾﻐﻤﺎ ﻭ ﯾﻐﻤﺎﯾﯿﺎﻥ ﻭ ﭼﺮﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺤﺮ ﻗﺮﯾﺸﯽ ﻭ ... ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺷﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺑﺨﯿﻪ ﺯﺧﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮﯼ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﻠﯽ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺮ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﺗﺎ ﮔﻮﺵ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻤﭙﯿﻦ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﯽ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﺎﻧﺪﺍﺧﺖ ...
ﺍﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ، ﺍﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺳﺮﺍﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﻨﺪ ، ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻔﺘﺪ ...
ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﮐﺮﻭﺍﺳﯽ ﻭ ﺑﻮﺳﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎﻻ ﺍﻓﺘﺎﺩ ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ « ﺍﯾﺮﺍﻥ » ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻣﻠﺖ ﻭ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ .
ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﻔﺮﺗﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﻭ ﺧﺸﻤﯽ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺮﻗﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﻮﺩ
ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﭼﻨﯿﻦ ﻭﺿﻌﯿﺘﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ : « ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺷﺎﻧﺘﺎﮊﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ... » ؟
ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺍﻣﺎ ﺣﺲ ﺑﺪﻡ ﺭﺍ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻫﻢ .
ﻣﻦ ﺍﺯ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺍﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﺧﺸﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ...
ﯾﺎﺩﻡ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻩ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ، ﺭﺋﻮﻑ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻫﻤﺪﻝ ...
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺏ ﺑﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺷﻬﺮﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ...
ﻫﺮﻣﻄﻠﺐ ﺿﺪ ﻗﻮﻣﻴﺘﻲ ، ﺿﺪﻧﮋﺍﺩﻱ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺍﻓﻜﻦ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺭﺍ ﮐﭙﯽ ﭘﯿﺴﺖ ﻧﻜﻨﻴﺪ ...
ﺑﻴﺎﻳﻴﺪﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺩﺭﭼﻬﺎﭼﻮﺏ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ، ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺨﻨﺪﻳﻢ ﺑﺠﺎﻱ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺨﻨﺪﻳﻢ
ﺳﻮﺭﯾﻪ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ؟
ﺳﻮﺭﯾﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺏ ﺑﻮﺩ ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ، ﺍﻣﺎ ﻣﺪﺍﻡ ، ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻗﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺷﻬﺮﯼ ﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﺯﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺷﺎﯾﻌﺎﺗﯽ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﯾﺎ ﻗﻮﻣﯿﺖ ﻫﺎ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺗﯿﻢ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽ ﺷﺪ .
ﻣﺜﻼ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﮐُﺮﺩﺗﺒﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺣُﻤﺺ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﻫﻞ ﺣﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﻭ ...
ﻭﻗﺘﯽ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻫﺎ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻫﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﺴﻮﯾﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻭ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﯾﻦ ﺑﻪ ﺩﯾﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻗﻮﻡ ﺑﻪ ﻗﻮﻡ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ...»
ﺍﯾﻦ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﺷﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺩﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﺍﺧﯿﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﯾﻢ؟
ﺩﻗﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﭼﻪ ﺣﺠﻤﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻏﯿﺮ ﺭﺳﻤﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﻭ ﺣﺠﻢ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯾﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﺻﻼ ﺻﻔﺤﻪ ﺑﭽﻪ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﻫﺎﯼ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻓﯿﺘﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﻠﯽ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﺗﺘﻠﻮ ﻭ ﺗﺘﻠﯽ ﻫﺎ ﻭ ﯾﻐﻤﺎ ﻭ ﯾﻐﻤﺎﯾﯿﺎﻥ ﻭ ﭼﺮﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺤﺮ ﻗﺮﯾﺸﯽ ﻭ ... ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺷﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺑﺨﯿﻪ ﺯﺧﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮﯼ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﻠﯽ ﺑﺪﻝ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺮ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﺗﺎ ﮔﻮﺵ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻤﭙﯿﻦ ﺩﻟﻮﺍﭘﺴﯽ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﺎﻧﺪﺍﺧﺖ ...
ﺍﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ، ﺍﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺳﺮﺍﻧﮕﺸﺖ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﻨﺪ ، ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻔﺘﺪ ...
ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﮐﺮﻭﺍﺳﯽ ﻭ ﺑﻮﺳﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎﻻ ﺍﻓﺘﺎﺩ ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ؟
ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ « ﺍﯾﺮﺍﻥ » ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻣﻠﺖ ﻭ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﺖ .
ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﻔﺮﺗﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﻭ ﺧﺸﻤﯽ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺮﻗﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﻮﺩ
ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﭼﻨﯿﻦ ﻭﺿﻌﯿﺘﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ : « ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺷﺎﻧﺘﺎﮊﻫﺎﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ... » ؟
ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺍﻣﺎ ﺣﺲ ﺑﺪﻡ ﺭﺍ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻫﻢ .
ﻣﻦ ﺍﺯ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺍﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﺧﺸﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ...
ﯾﺎﺩﻡ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻩ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ، ﺭﺋﻮﻑ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻫﻤﺪﻝ ...
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺮﺍﻗﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻋﺮﺏ ﺑﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺷﻬﺮﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ...
ﻫﺮﻣﻄﻠﺐ ﺿﺪ ﻗﻮﻣﻴﺘﻲ ، ﺿﺪﻧﮋﺍﺩﻱ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺍﻓﻜﻦ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺭﺍ ﮐﭙﯽ ﭘﯿﺴﺖ ﻧﻜﻨﻴﺪ ...
ﺑﻴﺎﻳﻴﺪﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺩﺭﭼﻬﺎﭼﻮﺏ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ ، ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺨﻨﺪﻳﻢ ﺑﺠﺎﻱ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺨﻨﺪﻳﻢ
- ۲.۳k
- ۱۸ خرداد ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط