پارت

پارت ۵۶۹

وقتي انقدر لجباز میشه چی میتونم بگم؟
لرزون نفسم رو فوت کردم بیرون و ناچار سر تکون دادم
لبخندش عمیق تر شد و بلند شد.
صداي زنگ در اومد.
کمد و تخت نوزاد رو اون روز خرید سفارش داده بودیم و قرار بود
تو این هفته بفرستن که انگار خودشه..
ابرو بالا انداختم و گفتم چه به موقع
جیمین لبخند باريکي زد و رفت سمت ایفون و گفت: من بهشون زنگ
زدم که بیارن.
و در رو باز کرد.
ابرو بالا انداختم.
عجله داریم مگه؟
چرا اینجوری میکنه؟
بگم...
اونقدر جدي و خسته به نظر میرسید که نمیتونستم چیزی دوتا کارگر تخت چوبی سفید با تشک خوشگل ابي اسموني و ستش رو آوردن و جیمین هم كمك كرد و گذاشتنش تو اتاق.
جیمین با نفس هاي يه كم سنگین سرفه زد.
کمد
نگران نگاش کردم ولی چیزی نگفتم تخت و کمد رو گذاشتیم سر جاشون و رفتیم سراغ وسایلی که
خریده بودیم.
دونه دونه لباسا و اسباب بازي هاي خوشگلشو باز میکردیم و به همدیگه نشون میدادیم و سرجاي خودشون تو اتاقش جا میدادیم
اخ..
لباساش خيلي خوش بو بودن
بوي تازگي پارچه لباسهاي کوچولوش خيلي لذت بخش بود. جیمیم۵ با لبخند خسته اي نگام میکرد و گاهي سرفه میزد. کاراش پر از بیحالی و خستگي بود و جدي و کم حرف بود..
همه چیز رو چیدیم اتاق چنان نماي محشری پیدا کرده بود که حد نداشت
پر از اسباب بازي
اتاق موکت طوسي روشن شده بود و فقط پرده و یه قالیچه یا فرش
کم داشت که وسط اتاق بندازیم.
با ذوق گفتم خوب شد نه؟
جیمز سرفه اي زد و گفت : فقط یه چیزش کمه..
فرش و پرده؟
جیمین : -نه.. علاوه بر اونا..
چشمامو باريك کردم و گفتم چی؟
بلند شد و اروم از اتاق بیرون رفت.
متعجب به دورو برم نگاه کردم ببینم چي کمه اما متوجه چيزي
نشدم..
برگشت..
منتظر نگاش کردم.
اومد جلو و يه چيزي که تو دستش بود رو روی میز کوچيکي که
گوشه اتاق بود گذاشت.
این
نفسم به شماره افتاد.