رفته‌ای چندی‌ست تا خالی شوی از ما و من‌ها

رفته‌ای چندی‌ست تا خالی شوی از ما و من‌ها
خوش ندارم ناخوش احوالت کنم با این سخن‌ها
گریه کردم بی تو روی شانه‌های جالباسی
عطر تلخت مانده روی تک‌تک این پیرهن‌ها
بعد تو باد است حرف عالم و آدم به گوشم:
پندهای پیرمردان... شایعات پیرزن‌ها ...
رفته بودی ... مثل اشک از چشم‌ها افتاده بودم
با تو اما باز افتاده ست اسمم در دهن‌ها
کیستی ای عشق؟ وقتی نیستی در سوگ و سورم
چیست فرقش پیرهن‌های عروسی با کفن‌ها؟
حوض بی ماهی، حیاط برگریزان، چای بدطعم
باز با گلپونه‌ها «من مانده‌ام تنهای تنها»