به دوش خسته‌ٔ خود، کوه را نگه می‌داشت

به دوش خسته‌ٔ خود، کوه را نگه می‌داشت
پدر، دلی‌ست که حتی خدا به آن بالید…
.
پدر، کوهی‌ست که درد را فرو می‌خورد و امید را فرو نمی‌ریزد...
دلی که بی‌صدا می‌سوزد اما نمی‌گذارد چراغ خانه خاموش شود.
و شاید همین دل است که حتی خدا به آن بالیده...
✍️ بهزاد غدیری
#بهزاد_غدیری #پدر #شعر_فاخر
#تکبیت #تک_بیت #ادبیات_معاصر
#دلنوشته #شاعر_ایرانی
#اشعار_احساسی #احساس_پاک
#persianpoetry
#poetrylovers
#deepquote
#fatherlove
#ghadiripoetry
#ghadiriyat
#beghadiri
#behzadverse
#bybehzad
#qalam_e_ghadiri
دیدگاه ها (۱)

آنجا که «من» در آتشِ شناخت می‌سوزد، پرده‌ها از میان برمی‌خیز...

«قهرِ دکترینِ حَد: ترازِ پولادینِ بهرام محمدی علیه مافیایِ غ...

این موضوع، وزنِ سنگینی را به تنهایی بر دوشِ هر پنج نفر اضافه...

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم 🇮🇷🇮🇷🇮🇷 هجدهم مهرماه، روز جهانی بهداشت...

بسم الله الرحمن الرحیمپاسخ قسمت دوم :پس ناگهان همه آن علل و...

𝓕𝓪𝓵𝓵𝓲𝓷𝓰 𝓵𝓸𝓿𝓮 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷 𝓪𝓷𝓭 𝓪𝓰𝓪𝓲𝓷⑥_بخش دوم_فهمیدم.سریع می‌چپم توی...

پارت ۳ با اینکه حالم بد بود ولی نخواستم خماری بزارمتون پارت ...

پارت۴۶اعلامِ پدرصبح، عمارتِ کیم برخلاف همیشه شلوغ بود. ماشین...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط