ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻁ

ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻁ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻧﯿﮏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺣﯿﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﺨﻨﺪﺩ ﺷﺎﺩﺍﻥ؛
ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﮔﺮﺵ ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﺎﯾﺪﺵ
ﻧﺎﻟﯿﺪﻥ.
ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻡ ﻫﯿﭻ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯ ﭼﻪ ﺭﻭ، ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ؟ !
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﻭ ﻭﺍﺭﺳﺘﻪ ﺯ ﻏﻢ، ﻫﻤﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺩﯾﺪﻥ !
ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺮﻏﯽ ﺁﺯﺍﺩ، ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻝ ﮔﺸﺎﺩﻥ؛ ﺳﺮ ﻫﺮ ﺑﺎﻡ ﮐﻪ
ﺷﺪ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻥ !
ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻡ ﻫﯿﭻ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯ ﭼﻪ ﺭﻩ، ﺑﺎﯾﺪﻡ
ﻧﺎﻟﯿﺪﻥ؟ !
ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ :
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﯽ ﺁﯾﯿﻢ؟
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺡ، ﺑﻪ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ؟
ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ؟
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺗﻮﺷﻪ، ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ؟
ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻡ ﻫﯿﭻ، ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ.
********************
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﺳﭙﺮﯼ ﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻁ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻧﯿﮏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺣﯿﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﻦ، ﮐﻪ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﮔﺬﺷﺖ؟
ﻟﯿﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ : ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻨﻮﺯ،
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩ، ﮐﺎﻣﺮﻭﺍﯾﯽ ﺑﮑﻨﺪ .
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﺖ؛
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ، ﺑﺎﺯ ﻭِ ﺭﺍ ﻋﻤﺮﯼ ﻫﺴﺖ !
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ " ﺍﻭ، ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﯾﺪ، ﻓﮑﺮ
ﺁﯾﻨﺪﻩ ﮐﻨﺪ "!
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺁﻭﺍ ﺩﺍﺩ : " ﮐﻪ ﭼﻮ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺸﻮﺩ، ﻓﮑﺮ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﮑﻨﺪ ".
ﺳﻮﻣﯽ ﮔﻔﺖ : "ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﯾﺮﻭﺯﺵ ﺭﻓﺖ، ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ، ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻓﺮﺩﺍﯾﺶ ".
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻦ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻡ ﻫﯿﭻ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﺩﯼ
ﺑﮕﺬﺷﺖ؟
ﺁﻧﻬﻤﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻋﻈﯿﻢ، ﺑﻪ ﭼﻪ ﺭﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﮔﺸﺖ؟
ﻧﻪ ﺗﻔﮑﺮ، ﻧﻪ ﺗﻌﻤﻖ، ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺩﻣﯽ،
ﻋﻤﺮ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻠﯽ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﮔﯽ ... !
ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺯﮐﻒ ﺩﺍﺩﻡ ﻣﻔﺖ،
ﻣﻦ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ ﻭ ﮐﺲ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ :
" ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻬﺪ ﺷﺒﺎﺏ، ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﯿﺶ
ﺑﺮﺩ؛
ﻟﯿﮏ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺗﻠﻒ ﮔﺸﺖ ﺟﻮﺍﻧﯽ، ﻫﯿﻬﺎﺕ "!
ﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ " ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ " ، -
ﺭﻫﻨﻤﺎﯾﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛
ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ ﻃﯽ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﺑﯿﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ؛
ﻭ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﮐﻪ ﭼﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ !
ﮐﻪ ﭼﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺋﻢ، ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﺎﺷﻢ، ﻓﮑﺮ ﮔﺸﺘﻦ ﺑﺎﺷﻢ،
ﻓﮑﺮ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﻌﺎﺵ، ﻓﮑﺮ ﺛﺮﻭﺕ ﺑﺎﺷﻢ،
ﻓﮑﺮ ﯾﮏ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﯽ ﺟﻨﺠﺎﻝ، ﻓﮑﺮ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺎﺷﻢ.
ﮐﺲ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ :
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺛﺮﻭﺕ ﻧﯿﺴﺖ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﻤﺴﺮ ﻧﯿﺴﺖ؛
ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩﻥ، ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﯿﺴﺖ !
********************
ﻣﻦ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ ﻭ ﮐﺲ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ؛
ﺍﯼ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻤﺮ ﮔﺬﺷﺖ، ﻣﻌﻨﯿﺶ ﻣﯽ
ﻓﻬﻤﻢ !
ﺣﺎﻝ ﻣﯽ ﭘﻨﺪﺍﺭﻡ، ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﻓﯿﻖ :
ﻣﻦ ﺷﺪﻡ ﺧﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺰﻣﯽ ﺟﺰﻡ، ﭘﺎﯼ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﻫﻮﺍﻫﺎ
ﮔﺴﻠﻢ؛ﮔﺎﻡ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﻨﻬﻢ؛
ﺑﺎ ﺩﻟﯽ ﺁﺳﻮﺩﻩ، ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺁﺯ ﻭ ﺣﺴﺪ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻭ
ﺑﺨﻞ،
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﯼ ﻭ ﺯﻫﺪ،ﺩﺭ ﺭﻩ ﮐﺸﻒ ﺣﻘﺎﯾﻖ
ﮐﻮﺷﻢ؛
ﺷﺮﺑﺖ ﺟﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ ﻭ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﻧﻮﺷﻢ؛
ﺯﺭﻩ ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺪ ﻭ ﻧﺎﺣﻖ ﭘﻮﺷﻢ؛
ﺭﻩ ﺣﻖ ﭘﻮﯾﻢ ﻭ ﺣﻖ ﺟﻮﯾﻢ ﻭ ﭘﺲ ﺣﻖ ﮔﻮﯾﻢ؛
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﺮ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﻧﯿﺰ ﻧﮑﻮ ﺁﻣﻮﺯﻡ؛
ﺷﻤﻊ ﺭﺍﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻌﻠﻪ ﯼ ﺧﻮﯾﺶ، ﺭﻩ ﻧﻤﺎﯾﻢ ﺑﻪ
ﻫﻤﻪ، ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺳﻮﺯﻡ؛
ﻣﻦ ﺷﺪﻡ ﺧﻠﻖ ﮐﻪ ﻣﺜﻤﺮ ﺑﺎﺷﻢ، ﻧﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﺑﯽ
ﺟﻮﺵ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ،
ﻋﻤﺮ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺣﺴﺮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ !
ﺍﯼ ﺻﺪ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻤﺮ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻌﻨﯿﺶ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ
ﮐﯿﻦ ﺳﻪ ﺭﻭﺯِ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ، ﺑﻪ ﭼﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﮔﺬﺷﺖ :
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ، ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺷﻬﻮﺕ، ﺳﺮِ ﭘﯿﺮﯼ ﺣﺴﺮﺕ !
ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥِ ﺩﯾﮕﺮ :
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻞ، ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﺎﻃﻞ، ﻭﻗﺖِ ﭘﯿﺮﯼ ﻏﺎﻓﻞ

( نسرین صاحب (

#عکس_پروفایل_آقا_مهران