اسمش را میگذاریم

اسمش را میگذاریم

دوســــــــــــــتِ مــــــــــــــجازی

اما آن سو یک آدم حقیقی نشسته خصوصیاتش را که

نمیتواند مخفی کند
 

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد

وقت می گذارد برایم ، وقت می گذارم برایش

.

.

.

نگرانش میشوم

دلتنگش میشوم

دوستش دارم

.

.
 

.

وقتی درصحبت هایم 
 

به عنوانِ دوست یاد میشود

مطمئن میشوم حقیقی ست

.

.

.

هر چند کنارِهم نباشیم

هر چند صدای هم را نشنیده باشیم

هر چند همدیگر را ندیده باشیم

.

.

.


من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم

هرکجا که باشد مهم نیست

مهم آن است که من همیشه به یادش خواهم بود

و یاد و تمام خاطراتش در خاطرم خواهد ماند

.

.

.

برای همیشه