باز با دوری خود دل نگرانم کردی

باز با دوری خود دل نگرانم کردی

مثلِ دیوانه به هر سمت روانم کردی

شاعری مردن تدریجی و نا خواسته است

مثل یک باغچه درگیرِ خزانم کردی

روز و شب یکسره مفهوم ندارد وقتی

خالی از ثانیه ای پر هیجانم کردی

پنجره بهت زده داشت نگاهت می کرد

پشت تردید دل ِ سنگ بیانم کردی

باد نااهل وزید و به دلم بد افتاد

چه بگویم که تو بی نام و نشانم کردی

گفتم اینگونه نرو می رود از دست دلم

رفت از دست دل و بی ضربانم کردی

مثل پیراهن ِ خاکی شده احساساتم

باز درماندۀ یک ذره تکانم کردی

من که دیوانه نبودم ولی از عمد چرا

ساده بازیچۀ چشم ِ همگانم کردی


مهدی نژادهاشمی