<< شعر سیاه >>

<< شعر سیاه >>
#
فرزندان نامشروع کوچه های ظن
حضوری بی مصرف و بیگانه
قربانیان ناخواسته تباهی
و
عشق
#
نیم نتهای سیاه
سمفونی تقدیر...
و ساکنان جزیره سراب
عشیره کوچک فدایی...
اینان که به لبخنده یی خرسندند
ورنه
حاشا
حاشا
که آرزویی جز این
ایشان را مقدر نیست
که اینجا
لبخند نیز خود
آرزویی ست
همپای نان و انسان.....
و انسان
انسانی که
پا در بند اذان و
اقامه
وایمان
تکرار میشود
و فرو میرود
و یگانه شادیش
تنها آرزوی مینویی گمشده است
تنها آرزویی......
آرزویی.......
ورنه
حاشا
حاشا.....
که
زیستنش را
رسالتی جز این
مقدر نیست.

" اردیبهشت 80 "
ه . ق