.

.
چه اتفاقی در حنجره ی تو می افتد
که صداها این چنین صمیمی
گوشواره می شوند؟
خوبی تو این ست که چشم هم ببندم باز
زیبایی
با من اندازه یک عمر حرف بزن
که شنیدنت
صدا نیست تصویر است
تو لالایی خوابِ وسط روزی
زمزمه ی ترانه ای لابه لای ظهر
تو قصه ی شبی هستی
که کم مانده لباس صبح بپوشد
این را هنوز نیامده بودی و
ندیده بودمت
فهمیدم...
.
( )