تو فکر کن

‌‌‌تو فکر کن
فراموشت کرده ام ؛
وَ این واژه ها فقط
هذیان های شاعرانه ایست
که هر شب
در حواس پرتی های عاشقانه
بی اختیار ، از دهانِ قلمم بیرون می پرد!

فکر کن زنده ام ؛
وَ این گَردِ مرگی
که نِشَسته روی عقربه ها ،
با یک بهارِ تقویمی ، تکانده می شود!

فکر کن
چشمهایم
به هوای خاطره ها حسّاسند
که اینهمه گریه به راه انداخته اند!

نگرانِ من نباش!
من هم فکر می کنم
تمامِ فصل ها #زمستان است ،
درِ لب هایم را می بندم و
پای هیچ حرفی را
به سرمای بیرون ، باز نمی کنم...!