ﮐـﻢ ﺑﮑﻦ ﺑﺎ ﻣﻬـــﺮﺑﺎنی هـــا ﻣــﺮﺍ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺗﺮ

ﮐـﻢ ﺑﮑﻦ ﺑﺎ ﻣﻬـــﺮﺑﺎنی هـــا ﻣــﺮﺍ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﺗﻮ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
چشم نازت را ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﺯ ﻣــﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤـــﺎﻧﺪ سال هـــا ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﺗـﺮ
آسمـان را با نگاهــت میکنی رنگین کمـان
تا کبـوتر در پـــریدن هــا نگـردد خسته تر
تاب گیسو ﺭﺍ بریز آخــر بـه روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎ
خاضعانِ کوی عشقـت را بکـن ﻭﺍﺭﺳﺘﻪ ﺗﺮ
هم چنان وقتی قلم را روی ابرو میکشی
خط نستعلیق شعرم میشود بشکسته تـر
گفته بودی نشکنی گاهی سکوت لحظه را
می کنی آهنــگ رفتـن را ولی پیـوسته تر