در نیمه شبِ خسته ی تهران بغلم کن

در نیمه شبِ خسته ی تهران بغلم کن
در بارش بی وقفه ی باران بغلم کن

در ساعت تنهایی یک کوچه ی بن بست
در اوجِ ترافیک خیابان بغلم کن

من ساده از احساس دلت دست کشیدم
حالا که شدم سخت پشیمان بغلم کن !

نگذار که سرما به تنم اُخت بگیرد
وقتی نرسیده ست زمستان ، بغلم کن

بی دلهره و دغدغه از مهر گذر کن
یکبار دگر چندُم آبان بغلم کن ...