شنیده ای وقتی ماهش می رفت

شنیده ای وقتی ماهش می رفت
همراه آبی که می ریخت پشت سرش
ذره ذره ی وجودش تار می شد
قامتش خم ...
آب که نه ..
همان تار و پود آغشته با غم
که روی زمین ریخته می شد و محو ..
می دانی که چه می گویم
نگو که تشبیه عادلانه ای نیست
اما من
تو را آن طور
دوست داشتم...