ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺕ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﯽ ...

ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺠﺒﻮﺭﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺕ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﯽ ...
ﺑﺮﻭﺯ ﻧﺪﻫﯽ ...
ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺎﻥ ﮐﻨﯽ ...
ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﻧﯿﺎﻭﺭﯼ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ...
ﺩﻟﺘﻨﮓ ِ ﺧﻮﺩﺵ ...
ﺻﺪﺍﯾﺶ ...
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﮑﻮﻣﯽ ﺑﻪ ﯾﻮﺍﺷﮑﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ...
ﭼﺎﺭﻩ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﺭﺍﻫﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﯼ ...
ﺷﺘﺮﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ِ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ ...
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ؟ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ِ ﺯﯾﺎﺩ، ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ
ﺳﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﮔﻠﻮﯼ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ...
ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ....
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ، ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ِ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ .
ﻭ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ِ ﻧﺪﯾﺪﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ