صدایت می کنم که پیش آیی

صدایت می کنم که پیش آیی
و جوابی دهی تا کنارم جایت خالی نباشد.
از رنگین کمان چشمانت می خوانم،
امّا…
امّا من همین چند سطرم،
نه بیش تر!
همین ساده ی دل به تو داده،
تو شاید در سکوتت ،هزار بار بخوانی ام.
بخوانی که کنارت باشم.
گرچه می دانی که در راهم،
نه جوابی و
نه باز می خوانی ام.
و من همچنان در کنارت همان جای خالی ام
بدون هیچ کلمه ی مناسبی !
آخر همین سه نقطه ها …