ملکه من

ملکه من:
p25:
ویو جیمین:
نوبت عکاسی ا.ت که از راه رسید با دیدنش داخل اون لباس ها دیگه تمام اون فکر های مسخره رو از زهنم خارج کردم و جدا از تمام دنیا به ملکم داخل لباس های برازنده نگاه کردم با هر لباس بیشتر دوست داشتم زود تر عروسی کنیم حالا بعد غش و ضعف رفتن برای لباس آخر ا.ت باید خودم به عکاسی میرفتم اونم تو لباس دامادی بعد از درست کردن مدل موهام و بالا دادنشون نوبت پوشیدن لباس ها شد
لباس اول: یه کت و شلوار طوسی با یه لباس یقه اسکی زیر کت دو دستمو وارد جیبم کردم و فلش دوربین ها روشن شد
لباس دوم: کت و شلوار مشکی با یه پیراهن سفید برفی و کفش چرمی ژست مورد نظر رو گرفتم و عکاسی دوباره شروع شد
لباس سوم: اون هم کت شلوار بود ولی یقه اش تا نیمه ی کت میومد و با یه مخمل مشکی پوشیده شده بود و عکاسی تموم شد و نگاهم رو به ا.ت دادم که داره با اون چهره ی عاشقش نگاهم می‌کنه اگه ....اگه نتونم دوباره اون چهره ی زیبا رو ببینم چی؟آره بهتره قبول کنمو دوباره به اون زندگی طباه برگردم حتی اگه به این معنی باشه که دوباره ا.تو نبینم باید محافظ جونش بشم این آخرین و بهترین انتخابه
.........:آقای پارک شما دوتا خیلی به هم میآید نظرتون چیه یک عکس زوجی هم بگیرید؟
جیمین:مشکلی ندارم اما لطفاً اون لباس های دوممون رو برای عکاسی بپوشیم
..........:البته چه بهتر
به نظرم اون دوتا ی دومی از همه بهتر بود ا.ت دوباره اون لباس مشکی پف دار که داخلش قشنگ شبیه ملکه ها شده بود رو پوشیدم و منم اون کت و شلوار ساده و بعد از گرفتن کمر لاغر و قشنگ ا.ت یا همون ملکم عکاسی آغاز شد لحظه ای ژست زیبایی به زهنم رسید و رفتم تا سوپرایزی که صبح برای ا.ت گرفته بودم رو آوردم و جلوش روی یک پام زانو زدم و جعبه ی مشکی مخملی رو با دست راستم سمت ا.ت گرفتم و بعد از باز کردنش سرمو پایین گرفتم ا.ت که شوک زده به انگشتر داخل جعبه خیره شده بود یک ژست ملکه ای گرفت و با دستاش دو طرف دامن پف دارش رو بالا گرفت که از زرنگی خودم خندم گرفت