ما نه فرزندان خاک، که تبعیدیانِ آسمانیم. سقوط ما به این خ

ما نه فرزندان خاک، که تبعیدیانِ آسمانیم. سقوط ما به این خاکدان، نه از سرِ حقارت، که داستانی شبیه به سقوط فرشتگان بود؛ گویی باید از عرش به فرش می‌آمدیم تا در هیاهویِ رنج، عیارِ خویش را بشناسیم. این زمین، مسافرخانه‌ای است که دیوارهایش از درد و سقفش از دلتنگی ساخته شده است. اما بدان که هر زخمی که از روزگار می‌خوری، دریچه‌ای است که نوری از خانه‌ی اصلی به قلبت بتابد. ما اینجاییم تا در کوره رنج‌ها، زنگارِ تعلقات را پاک کنیم. تحملِ این سختی‌ها، بهایِ تطهیر است؛ ما می‌سوزیم تا سبک شویم، تا دوباره لایقِ پروازی شویم که روزی در ازل، به فراموشی سپردیم. رنج، نردبانِ بازگشتِ ماست.