ﻻﮎ ﭘﺸﺖ ﭘﺸﺘﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ. ﻣﯽﺩﺍﻧﺴ
ﻻﮎ ﭘﺸﺖ ﭘﺸﺘﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ. ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﺰ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽﺧﺰﯾﺪ، ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻭ ﮐُﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻫﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩ. ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺗﻘﺪﯾﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﯽﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﯼ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ.
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﺮ ﺯﺩ، ﺳﺒﮏ ﻭ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﻋﺪﻝ ﻧﯿﺴﺖ، ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﺎﺵ ﭘﺸﺘﻢ ﺭﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩﯼ. ﻣﻦ ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ ﻧﻤﯽﺭﺳﻢ. ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ. ﻭ ﺩﺭ ﻻﮎ ﺳﻨﮕﯽ ﺧﻮﺩ ﺧﺰﯾﺪ، ﺑﻪ ﻧﯿﺖ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ.
ﺧﺪﺍ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩ. ﮐُﺮﻩﺍﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻦ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺭﺳﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﯿﺪﻧﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ. ﻓﻘﻂ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﯽ.. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﺭﻭﯼ، ﺭﺳﯿﺪﻩﺍﯼ.. ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺗﻮﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﻻﮐﯽ ﺳﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺗﻮ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻣﯽﮐﺸﯽ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﺍ.
ﺧﺪﺍ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﺬﺍﺷﺖ.. ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺑﺎﺭﺵ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭ. ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: “ﺭﻓﺘﻦ”، ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﯽ.. ﻭ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﮐﺸﯿﺪ.
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﺮ ﺯﺩ، ﺳﺒﮏ ﻭ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﻋﺪﻝ ﻧﯿﺴﺖ، ﺍﯾﻦ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﺎﺵ ﭘﺸﺘﻢ ﺭﺍ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩﯼ. ﻣﻦ ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ ﻧﻤﯽﺭﺳﻢ. ﻫﯿﭻﮔﺎﻩ. ﻭ ﺩﺭ ﻻﮎ ﺳﻨﮕﯽ ﺧﻮﺩ ﺧﺰﯾﺪ، ﺑﻪ ﻧﯿﺖ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ.
ﺧﺪﺍ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩ. ﮐُﺮﻩﺍﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻦ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺭﺳﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﯿﺪﻧﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ. ﻓﻘﻂ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﯽ.. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﯽﺭﻭﯼ، ﺭﺳﯿﺪﻩﺍﯼ.. ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺗﻮﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﻻﮐﯽ ﺳﻨﮕﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺗﻮ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻣﯽﮐﺸﯽ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﺍ.
ﺧﺪﺍ ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﺬﺍﺷﺖ.. ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻪ ﺑﺎﺭﺵ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﻭﺭ. ﺳﻨﮓﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: “ﺭﻓﺘﻦ”، ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﮐﯽ.. ﻭ ﭘﺎﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﮐﺸﯿﺪ.
- ۲۵۶
- ۰۲ آذر ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط