اولین هشدار نیاز فوری به رهبرسوم
⭕️ اولین هشدار نیاز فوری به #رهبر_سوم!
بعثت مردم از الان شروع شد...اگر امشب مردم کار را وسط میدان تمام نکنند در آزمون بعثت جا می مانند
◼️وقتی روایت جنگ اشتباه ساخته میشود
🔹پیام تلویزیونی رئیسجمهور درباره تحولات جنگی اخیر، بیش از آنکه به تقویت روحیه ملی و تثبیت روایت قدرت ایران کمک کند، حاوی نکاتی بود که میتواند در سطوح مختلف سیاسی، حقوقی و روانی برای کشور هزینهساز باشد. مسئله صرفاً اختلاف سلیقه سیاسی نیست؛ مسئله این است که در شرایط جنگی، هر جمله یک مقام رسمی میتواند پیامدهای واقعی در میدان دیپلماسی، رسانه و حتی عملیات داشته باشد.
🔹نخستین اشکال جدی در این سخنان، نحوه توضیح درباره اقدامات نیروهای مسلح بود. رئیسجمهور در بخشی از پیام خود گفت که در شرایطی که فرماندهان حضور نداشتند، نیروهای مسلح «به صورت آتش به اختیار» اقداماتی انجام دادند. این تعبیر، حتی اگر با نیت توضیح وضعیت میدان بیان شده باشد، عملاً میتواند این برداشت را ایجاد کند که حملات موشکی ایران نه در چارچوب یک تصمیم رسمی و سازمانیافته، بلکه به صورت ابتکار میدانی نیروها انجام شده است. چنین گزارهای از نظر حقوقی و سیاسی بسیار پرهزینه است. فردا اگر کشورهای منطقه بخواهند علیه ایران طرح دعوی کنند، دقیقاً به همین جملهها استناد خواهند کرد تا نشان دهند حملات بدون تصمیم رسمی و خارج از چارچوبهای معمول صورت گرفته است.
🔹مشکل دوم، تغییر دادن روایت میدان است. در هفتههای گذشته، آنچه در میدان رخ داده، از نظر بسیاری از تحلیلگران یک اقدام حسابشده در چارچوب بازدارندگی بوده است؛ حملاتی که بهصورت هدفمند به مراکز نظامی آمریکا یا اهداف مشخص انجام شده و فشار قابل توجهی بر طرف مقابل وارد کرده است. در چنین شرایطی انتظار میرفت روایت رسمی نیز همین چارچوب را تقویت کند: اقدام نظامی در چارچوب یک استراتژی روشن و در پاسخ به تجاوز. اما آنچه در پیام رئیسجمهور دیده شد، ناخواسته این تصویر را مخدوش میکند و میدان موفق را به وضعیتی مبهم و قابل تفسیر تبدیل میکند.
🔹نکته سوم، پیامد رسانهای چنین سخنانی است. در فضای جنگ رسانهای، هر جملهای میتواند تبدیل به سلاح تبلیغاتی علیه کشور شود. طبیعی است که رسانههای مخالف جمهوری اسلامی یا جریانهای ضدایرانی، همین عبارات را برجسته خواهند کرد و از آن برای القای بینظمی یا بیمسئولیتی در تصمیمات نظامی ایران استفاده خواهند کرد. حتی ممکن است این سخنان به مبنایی برای فشارهای حقوقی و سیاسی علیه ایران در سطح منطقهای تبدیل شود.
🔹اما شاید مهمتر از همه، اثر روانی چنین پیامهایی بر جامعه و بدنه حامی کشور در شرایط جنگی باشد. در شرایطی که بخشی از جامعه، نیروهای مردمی، نیروهای بسیج محلات، فعالان رسانهای و کاربران شبکههای اجتماعی تلاش میکنند روایت مقاومت و اقتدار را تقویت کنند، پیامهایی که ناخواسته استراتژی نظامی یا اراده ملی را زیر سؤال ببرد، میتواند این انسجام را تضعیف کند. جنگ فقط در میدان نظامی رخ نمیدهد؛ جنگ در سطح ارادهها و روایتها نیز جریان دارد.
🔹مسئله دقیقاً همینجاست. در شرایط جنگی، سخنان مسئولان نباید صرفاً یک گفتوگوی سیاسی تلقی شود. هر جمله بخشی از «روایت رسمی جنگ» است و این روایت میتواند یا روحیه ملی را تقویت کند یا آن را تضعیف نماید. انتظار طبیعی این است که در چنین شرایطی، پیامهای رسمی بهگونهای تنظیم شود که هم مشروعیت اقدامات دفاعی ایران را تقویت کند، هم انسجام ملی را بالا ببرد و هم دست دشمن را برای سوءاستفاده رسانهای و حقوقی کوتاه کند.
🔹از این منظر، پیام اخیر رئیسجمهور نه تنها کمکی به تقویت مؤلفههای قدرت و انسجام ملی نکرد، بلکه در برخی بخشها ناخواسته به تضعیف همان مؤلفههایی انجامید که در شرایط جنگی باید بیش از هر زمان دیگری تقویت شوند.
✍🏻میثم رمضانعلی
@Mostazafin_TV
بعثت مردم از الان شروع شد...اگر امشب مردم کار را وسط میدان تمام نکنند در آزمون بعثت جا می مانند
◼️وقتی روایت جنگ اشتباه ساخته میشود
🔹پیام تلویزیونی رئیسجمهور درباره تحولات جنگی اخیر، بیش از آنکه به تقویت روحیه ملی و تثبیت روایت قدرت ایران کمک کند، حاوی نکاتی بود که میتواند در سطوح مختلف سیاسی، حقوقی و روانی برای کشور هزینهساز باشد. مسئله صرفاً اختلاف سلیقه سیاسی نیست؛ مسئله این است که در شرایط جنگی، هر جمله یک مقام رسمی میتواند پیامدهای واقعی در میدان دیپلماسی، رسانه و حتی عملیات داشته باشد.
🔹نخستین اشکال جدی در این سخنان، نحوه توضیح درباره اقدامات نیروهای مسلح بود. رئیسجمهور در بخشی از پیام خود گفت که در شرایطی که فرماندهان حضور نداشتند، نیروهای مسلح «به صورت آتش به اختیار» اقداماتی انجام دادند. این تعبیر، حتی اگر با نیت توضیح وضعیت میدان بیان شده باشد، عملاً میتواند این برداشت را ایجاد کند که حملات موشکی ایران نه در چارچوب یک تصمیم رسمی و سازمانیافته، بلکه به صورت ابتکار میدانی نیروها انجام شده است. چنین گزارهای از نظر حقوقی و سیاسی بسیار پرهزینه است. فردا اگر کشورهای منطقه بخواهند علیه ایران طرح دعوی کنند، دقیقاً به همین جملهها استناد خواهند کرد تا نشان دهند حملات بدون تصمیم رسمی و خارج از چارچوبهای معمول صورت گرفته است.
🔹مشکل دوم، تغییر دادن روایت میدان است. در هفتههای گذشته، آنچه در میدان رخ داده، از نظر بسیاری از تحلیلگران یک اقدام حسابشده در چارچوب بازدارندگی بوده است؛ حملاتی که بهصورت هدفمند به مراکز نظامی آمریکا یا اهداف مشخص انجام شده و فشار قابل توجهی بر طرف مقابل وارد کرده است. در چنین شرایطی انتظار میرفت روایت رسمی نیز همین چارچوب را تقویت کند: اقدام نظامی در چارچوب یک استراتژی روشن و در پاسخ به تجاوز. اما آنچه در پیام رئیسجمهور دیده شد، ناخواسته این تصویر را مخدوش میکند و میدان موفق را به وضعیتی مبهم و قابل تفسیر تبدیل میکند.
🔹نکته سوم، پیامد رسانهای چنین سخنانی است. در فضای جنگ رسانهای، هر جملهای میتواند تبدیل به سلاح تبلیغاتی علیه کشور شود. طبیعی است که رسانههای مخالف جمهوری اسلامی یا جریانهای ضدایرانی، همین عبارات را برجسته خواهند کرد و از آن برای القای بینظمی یا بیمسئولیتی در تصمیمات نظامی ایران استفاده خواهند کرد. حتی ممکن است این سخنان به مبنایی برای فشارهای حقوقی و سیاسی علیه ایران در سطح منطقهای تبدیل شود.
🔹اما شاید مهمتر از همه، اثر روانی چنین پیامهایی بر جامعه و بدنه حامی کشور در شرایط جنگی باشد. در شرایطی که بخشی از جامعه، نیروهای مردمی، نیروهای بسیج محلات، فعالان رسانهای و کاربران شبکههای اجتماعی تلاش میکنند روایت مقاومت و اقتدار را تقویت کنند، پیامهایی که ناخواسته استراتژی نظامی یا اراده ملی را زیر سؤال ببرد، میتواند این انسجام را تضعیف کند. جنگ فقط در میدان نظامی رخ نمیدهد؛ جنگ در سطح ارادهها و روایتها نیز جریان دارد.
🔹مسئله دقیقاً همینجاست. در شرایط جنگی، سخنان مسئولان نباید صرفاً یک گفتوگوی سیاسی تلقی شود. هر جمله بخشی از «روایت رسمی جنگ» است و این روایت میتواند یا روحیه ملی را تقویت کند یا آن را تضعیف نماید. انتظار طبیعی این است که در چنین شرایطی، پیامهای رسمی بهگونهای تنظیم شود که هم مشروعیت اقدامات دفاعی ایران را تقویت کند، هم انسجام ملی را بالا ببرد و هم دست دشمن را برای سوءاستفاده رسانهای و حقوقی کوتاه کند.
🔹از این منظر، پیام اخیر رئیسجمهور نه تنها کمکی به تقویت مؤلفههای قدرت و انسجام ملی نکرد، بلکه در برخی بخشها ناخواسته به تضعیف همان مؤلفههایی انجامید که در شرایط جنگی باید بیش از هر زمان دیگری تقویت شوند.
✍🏻میثم رمضانعلی
@Mostazafin_TV
- ۶.۸k
- ۱۶ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط