زندگی می کِشد آخر به کجا کارَت را

زندگی می کِشد آخر به کجا کارَت را
باید از دور تماشا بکنی یارت را

روزِ دیدار ، خودت را به ندیدن بزنی
شب ولی دوره کنی لحظه ی دیدارت را

عاشقش باشی و تا عشق ، خریدارت شد
دور سازی خودت از خویش خریدارت را

دوستش داشته باشی و نبیند هرگز
" دوستَت دارمِ " در سینه گرفتارت را

بهترین پاسُخِ این درد سکوت است سکوت
نکند باز کنی مخزن الاسرارت را

رفتنی می رود و باز تو خواهی پرسید
از " نسیمِ سحر آرامگهِ یار ... " ت را