ای ایران نمیخواهم خورشید در چهار گوشه ات هیچگاه غروب کند

ای ایران نمیخواهم خورشید در چهار گوشه ات هیچگاه غروب کند تو شیر ژیان بودی نه گربه ای خاموش...
اگر آمدی تازیان را به خاکم نیاور مرد من علی و حسین و محمد نیست ای ایران ،، مرد من رستم است پور دستان ، سیاوش است از جنس آتش بیژن است از عشق سرشار ،،
زن سرزمین من فاطمه نیست ،،
هماى است و آذر است ،، رودابه است ،، دخت من گرد آفرید و نور خانه ام منیژه است ...
اگر روزی به کلبه ام قدم نهادی
بابکی دگر خواهم مازیار و لیث صفاری
بهمن جازويه و بو مسلم خراسانی...

برایم کمی از رازی بگو
شرابی ز جنس پور سینا بجو
دود چراغ خواهم از جنس شب بیداری بیرونی ایران پژوه
فارابی ثانی خیام نیشابوری در جامه ای می گونه ذاتت خدایی کنم ،،
شیخ اشراق ات شوم سهروردی ها در رهت گلگون کنم
عطاری دگر خواهم تا ز فریاد من آن گبر دیرینه خون برپا کنم
حلاج منصور خواهم از فریاد من خدايم من خدای دقیقی ها به پایت جان افشان کنم ،،
پیر طوسی خواهم از شهنامه اش رستم دستان تا رستم از جنس فرخزاد جان های شیرین در رهت قربان کنم ،،
از نوای مولوی نی نامه ها منظوم کنم
تا حافظ شوم با آتش پیر مغان دو صد زاهد دیوانه را مغموم کنم ،،