دو دل آوی وُ شی کهِ آخرش وِ او که خوش نیخواس

دو دل آوی وُ شی کهِ آخرش وِ او که خوش نیخواس
علو بی ریشه یِ جونش ولی شی کهِ و یی غلماس

وَ فقر و غم وُ بدبختی نها پا ری دلش هاجر
یه عمری زندگی باید کنهِ بی عشق و بی احساس

میونِ پیل و احساسش گرو پیری که شاد آوو
گرفتارهِ مثِ گُمپهِ گُلِ ناری میونِ دهس او نسناس

همهِ گفتن که هاجر بُی دلش ره چون علو ول بی
کسی نونهِ جوونی نی که خَش بو بُی گَرِ سرتاس

خدا ورداره هر کس کهِ ذلیل و خوارمون هم که
جوونَل قد کمون کردِن وُ پیرو قد که سی خوش راس
سرگشته