در پی کافه ی دنجی هستم

در پی کافه ی دنجی هستم
ته یک کوچه بن بست فراموش شده
که در آن، یک نفر از جنس خودم
دست و دلبازانه
از خودش دست بشوید گهگاه
و حواسش به فراموش شدنها باشد؛

کافه ای با دو سه تا مشتری ثابت و معتاد به آه
کافه ای دود زده با دو سه تا شمع نه چندان روشن
و گرامافونی که بخواند:
"گل گلدون...
"بوی موهات..
" ای که بی تو خودمو...".

و تو یکمرتبه احساس کنی
کافه
یک کشتی طوفان زده است
وسط خاطره هایی که
تو را می بلعند...