هر آدمی توی دلش

هر آدمی توی دلش،
يه آتشفشان خاموش داره،
تا يه روزی ڪه نمی‌دونه كِی هست،
به دستِ كسی كه نمی‌دونه كی هست
روشن بشه.
قسمت تلخ ماجراش
وقتيه که موقع سوختن،
تازه می‌فهمه اونی كه شعله به وجودش کشیده، ديگه هيچ‌وقت نمی‌تونه خاموشش كنه!
يه روز با یه سلام ساده،
اومدی بند‌بند وجودم رو به آتیش کشیدی
و رفتی!
حالا چه می‌دونی من،
چندهزار سال بايد بسوزم تا فراموشت كنم؟