یاد من باشد فردا دم صبح جور دیگر باشم

یاد من باشد فردا دم صبح جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب، زمین
مهربان باشم با مردم شهر 
و فراموش کنم هر چه گذشت
خانه دل بتکانم از غم
و به دستمالی از جنس گذشت،
بزدایم دیگر تار کدورت از دل 
مشت را باز کنم تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان بگذارم.
یاد من باشد فردا دم صبح
به نسیم از سر صدق، سلامی بدهم 
و به انگشت نخی خواهم بست تا فراموش نگردد فردا
زندگی شیرین است، زندگی باید کرد
گرچه دیر است ولی
کاسه‌ای آبه به پشت سر لبخند بریزم شاید به سلامت زسفر برگردد
بذر امید بکارم در دل
لحظه را دریابم
من به بازار محبت بروم فردا صبح
مهربانی خودم عرضه کنم
یک بغل عشق از آنجا بخرم 
.........
یاد من باشد فردا حتما
باور این رابکنم که دگر فرصت نیست و
و بدانم که اگر دیر کنم، مهلتی نیست مرا و بدانم که شبی خواهم رفت
وشبی هست که نیست پس از آن فردایی
یاد من باشد باز اگر فردا غفلت کردم
آخرین لحظه ی از فردا شب
من به خود باز گویم این را
مهربان باشم با مردم شهر و
فراموش کنم هر چه گذشت....


فریدون مشیری