اگر کسی بخواهد بدرفتاری مردم را اصلا نبیند که غفلت است،ای

اگر کسی بخواهد بدرفتاری مردم را اصلا نبیند که غفلت است،این مذموم است؛آنگاه چه وقتی به تعلیم مردم می پردازد،چه وقتی به تزکیه مردم می پردازد،چه وقتی به دعوت خیر موفق می‌شود،چه وقتی امر به معروف و نهی از منکر نصیب او می شود و مانند آن! اگر او نداند که در جامعه چه می گذرد،چنین غفلتی مذموم است.ولی غفلت برای آن است که انسان دعوت به خیر کند،امر به معروف کند،نهی از منکر کند؛نه غفلت برای آن است که پرده دری کند! درباره پرده دری انسان باید تغافل کند نه غفلت! تغافل بسیار چیز خوبی است، نظیر تجاهل‌ که از موارد خوب است،تغافل هم همین طور است. آن بیان نورانی أمیر المومنین(سلام الله علیه) این است که ( من اشرف اعمال الکریم غفلته عمّا یعلم).یکی از برجسته ترین خوی های مردان با کرامت آن است که کریمانه رفتار می کنند که ( اذا مروا بالغو مروا کراما ).کریمانه گذشتن این است که انسان ستاری کند،پرده دری نکند.به رسول خدا صل الله علیه و آله وسلم گفتند: عثمان بن مظعون یا دیگری مثلاً دست به کار انزوا و مانند آن زده است.حضرت پرده دری نکرد،بالای منبر فرمود: ( ما بال اقوام یفعلون کذا و کذا )، چرا یک عده این چنین می کنند! غیر مستقیم انتقاد کردن،پرده دری نکردن،دعوت به خیر کردن،این اخلاق کریمان است؛ چرا یک عده چنین می کنند، که گویا اصلا حضرت نمی دانست که عثمان بن مظعون است که این کار را کرده است و هیچ کسی هم نفهمید که حضرت با عثمان بن مظعون مواجه است.پس تغافل برخورد کریمانه با غفلت است، نه برخورد جاهلانه! به دلیل اینکه حضرت فرمود:(من اشرف اعمال الکریم ) که ناظر به آن کریمه (اذا مروا بالغو مروا کراما) است.بعد فرمود: (غفلته عمّا یعلم). معلوم می شود تغافل است نه غفلت! از اینجا آن بیان نورانی امام باقر علیه السلام مشخص می‌شود که فرمود: اگر شما خواستید زندگی کنید،پیمانه زندگی شما سه قسمت باشد،این عصاره برنامه های زندگی را در یک شیشه ای پر کنید،بگویید دو سوم این شیشه فطانت و زیرکی است که انسان زیرکانه با افراد جامعه به سر ببرد. و یک سومش تغافل از کار دیگری است نه غفلت! انسان باید بداند دوستان او در چه حالتند،اما به رخ آن ها نکشد!