گاهی امید، مثل شمعی در باد می‌لرزد...

گاهی امید، مثل شمعی در باد می‌لرزد...
دل‌ها خسته می‌شوند، رؤیاها رنگ می‌بازند،
اما هنوز جایی در عمقِ جان، نوری هست
که خاموش نمی‌شود.

مردم ما یاد گرفته‌اند
از دلِ ویرانی، دوباره بسازند.
چون باور دارند هر رنجی،
نطفه‌ی بیداری‌ست. 🌿

🖋️ به قلم دکتر بهرام محمدی
دیدگاه ها (۰)

مرثیهٔ خاموشخواننده: بی.ام.لیمیتمهندسیِ محتوا: بهرام محمدی[ب...

☀️«طلوعِ تراز؛ مهندسیِ نور و امید در دکترینِ حَد»📝 متن صبح ا...

عاشقانه های شبنم

گاهی آدمنه از رفتنِ کسی شکایت دارد،نه از ماندنِ خاطره‌ای...ف...

🎙 اپیزود ششم «نبض روان» | اتاق‌های تاریک روان«تنهایی؛ وقتی ک...

🌱🥹💚 ببین چطور از دلِ تنگنا، زندگی بیرون زده… هنوز امید هست! ...

.......//برده ی زیبا//.......

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط