جی مثل سوسک کوچولو پرید و خندید سپس گیج پلک زد با لحن بی

جی مثل سوسک کوچولو پرید و خندید سپس گیج پلک زد با لحن بی معلوم گفت : بلم نوسیدنی بیالم.. سپس دوید و از اتاق خارج شد بازم اتاق در سکوت ماند تنها صدا نفس های تهیونگ و بیول همراه تیک تاک ساعت مزاحم .. تهیونگ سمت میز آرایش رفت سپس خم شد و در کشو را باز نمود صدا مخملی بیول بلاخره بالا آمد : واقعا لازم نیست آقا من خوبم .
لرزیدن در صداش معلوم بود تعیونگ پماد را برداشت دستش را روی میز گذاشت و با فشار کوچیک بلند شد جدی سرد سمتش هجوم برد بلافاصله لبه تخت نشست: دست بشکنه گردن خود آدم میوفته خانم بیول
بیول : واقعا میـ....
نگاه تعیونگ همچون تیغه‌ای از یخ تیز و برنده شد . در چشمانش هیچ ردی از آن گرمای قبلی دیده نمی‌شود تنها یک خلاء تاریک و سنگی که هر احساسی را در نطفه خفه می‌کرد که باعث شد بیول دهنش را بگیرد
مردمک‌هایش بدون پلک زدن روی صورت دختر قفل شد، چنان بی‌روح و سخت که انگار نه به یک انسان بلکه به یک شیء بی‌ارزش خیره شده باشد . این نگاه سردیِ یک گورستان متروکه را داشت که هر امیدی را در طرف مقابل منجمد می‌کند و با صراحتی رحم‌ناپذیر، فاصله و بیزاری‌اش را به رخ می‌کشید بیول تند پلک زد و بدون حرف دیگری به تاج تخت تکیه داد
تهیونگ با یک حرکت مرموز مانند ملافه را بلند کرد سپس روی پاهای برهنه بیول انداخت که حاصل از کاریزماتیک بودنش میشد