حکمت ۴۰ نهج البلاغه

حکمت ۴۰ نهج البلاغه

«لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ، وَقَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ»

ترجمه:
زبان عاقل در پشت قلب اوست و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد.

سید رضی می فرماید این سخنان ارزشمند و شگفتی آور است که عاقل زبانش را بدون مشورت و فکر و سنجش رها نمی سازد. اما احمق هر چه بر زبانش آید میگوید بدون فکر و دقت، پس زبان عاقل از قلب او و قلب احمق از زبان او فرمان میگیرد حکمت ۱۰ به گونه ی دیگری نیز نقل شده است


توضیح :
عاقل: پیش از سخن گفتن می‌اندیشد. قلب و عقل او پیشاپیش زبانش است؛ یعنی اول فکر می‌کند، سپس سخن می‌گوید.
احمق: بی‌تأمل حرف می‌زند. زبانش جلوتر از قلبش حرکت می‌کند؛ یعنی چیزی می‌گوید و تازه بعدش فکر می‌کند یا پشیمان می‌شود.

پیام اخلاقی:
این حکمت بر اندیشه قبل از گفتار تأکید دارد. امام علی (ع) یادآوری می‌کند که سخن گفتن بدون فکر می‌تواند انسان را گرفتار پشیمانی، دشمنی و ضررهای بزرگ کند، اما سکوت و یا سخن حساب‌شده، عزت و آرامش می‌آورد.


#نهج_البلاغه_حکمت40
#نهج_البلاغه_محور_بندگی
#نزاجا
#لجمن_مهر_404
#لجمن_04_7_605