"يا محبوب"

"يا محبوب"
من تماشاى تو مى ‏كردم و غافل بودم.           كز تماشاى تو، جمعى به تماشاى منند!
بسم رب المهدی
آری   چه مى ‏توان كرد با دلى كه هيچ زاويه‏اى از آن، پذيراى نور حقيقت‏ نيست؟!
مسيرى را طى مى ‏كنيم، به درازاى «از اويى‏» و «به سوى اويى‏».عصاى دستمان در پيمودن اين را، «حسن انتخاب‏» است و رهتوشه ما،توجه به «هدف‏».
گاهى دنيا را به سان يك «زندان‏» مى ‏بينى و خود را در «غريب آباد»اين جهان، گرفتار وحشت و تنهايى.
" من که این غریبی رو به هزار تا آشنا یی نمی فروشم ."
اين، نشان چيست؟
شايد جرقه‏اى از روح عطشناك توست كه به جهانى برتر و والاتر، ابدى‏و جاودانه، نامحدود و بى ‏پايان
وابسته است. حس مى ‏كنى كه در اين «جا»،به همه خواسته ‏هايت نمي‏رسى، دل و جانت اشباع
نمي‏شود، عشقى دارى‏كه دنيا پاسخگوى آن نيست و گمشده‏اى دارى كه در اينجا نمي‏يابى!
«احساس غربت‏» در اين جهان، بازتابى از آن بعد ابديت ‏خواهى وحس خلود و جاودانه طلب در روح توست.
 كششى كه به سوى دنياى برتر از اين دنيا دارى، نشان بيدارى فطرت‏است.
رسيدن به «قرب‏»، نتيجه بيدار ساختن «فطرت‏» در همه عمر است.قلبهاى آماده و متواضع، بهتر و راحت‏تر جلوه ‏گاه معرفت ‏حق و ظهوربندگى مي‏گردد.
مى ‏بينى كه در كاروان بشرى، يكايك به كام مرگ مى ‏افتند، همه‏عمرها پايان مى ‏يابد، انرژيها تمام مى ‏شود. خورشيد، به سردى مى‏ گرايد،نسلها و نسلها براى مردن به دنيا مى ‏آيند و براى واگذاشتن و رفتن،مى ‏سازند و آباد مى ‏كنند، ثروتها مى ‏اندوزند و با دست تهى از جهان ‏مى ‏روند.
راستى... چيست فلسفه اين آمدن‏ها و رفتن‏ها؟