از وقتی خانه عشقت پناهگاه خستگیم شد تو برای قلب خسته من ت

از وقتی خانه عشقت پناهگاه خستگیم شد تو برای قلب خسته من تنها بهانه زیستن شدی و 
اندیشیدم که خدای عاشقان،عشقت را برایم پیشکش نمود و من عاشق را بعد از سالیان طول 
و دراز به منزلگاه مجنون رساند.
ای تنها غزل زندگی، این را بدان که جذابترین 
دقایقم را به پای ساده ترین لحظاتت خواهم ریخت و به امید آن روز زنده خواهم ماند که 
آغوش گرمت را در کلبه آرزهایمان لمس نمایم. 
مجنون من ،لیلی بودن بدون تو یعنی 
هیچ،شیرین بودن بدون تو یعنی تلخ و تنها ماندن با یاد تو یعنی مرگ تدریجی،پس 
مجنون،فرهاد و زندگی را از من نگیر