تا به حال دلت خواسته از خودت فرار کنی اما ندانی به کجا پن

تا به حال دلت خواسته از خودت فرار کنی اما ندانی به کجا پناه ببری؟
مدام ذهنِ شلوغت را زیر و رو کنی به دنبالِ یک آدرس ..
نشانیِ کسی که حتما هست اما لابد در هرج و مرج افکارت گم شده ..
همانی که باید آغوشش را باز کند ، محکم در برت بگیرد و زیر گوشت زمزمه کند " میدانم که خوب نیستی .. میدانم .. "
و همین که مجبور نباشی برایش توضیح دهی از کجا شروع شده که به اینجا رسیده آن شخص را پناهگاهت می کند ..
همین که بتوانی روی کاناپه ی روشنش لم بدهی و زانوهایت را درآغوش بگیری و او شکلات داغ به دستت بدهد که شاید کامِ زهرمار گرفته ات کمی شیرین شود و لرزشِ وجودت کمتر ..
همین که دستهای یخ زده ات را در دست بگیرد و آرام نوازش کند .. جوری که گرمای بودنش به تمامِ بودنِ تحلیل رفته ات سرایت کند ..
که بگذارد اشک بریزی آنچنان که باید .. شاید ساعتها .. هق هق ات بند نیاید و او بدون گفتنِ کلامی که خراش بیندازد بر سکوتِ دوست داشتنیِ میانتان تنها گوش کند .. گوش کند و نوازش اش را پایان ندهد ..
کسی باید در این روزهای لعنتی باشد ..
باید در گوشه ای از این شهر منتظرت باشد ..
تنها کاری که باید بکنی اینست که نشانی اش را از میانِ انبوهِ حواس پرتی هایت بیرون بکشی .