اندوه بزرگیست زمانی که نباشی..

اندوه بزرگیست زمانی که نباشی..
آنزمان که به روی وبرای همیشه درلابه لای روزمرگی های زندگی محو شوی ودیگردر کنارهم نباشیم،
توکه نباشی..
انگار همه ی دنیا رفته اند،دنیای بی تو،دنیائیست خالی..
پراز رنج ، غصه وخاطرات..
ولی قبول کن که بیچاره ترو درمانده تر از منو تو آن دونفری هستن که قراره با ما زندگی کنند..
همسرانمان را میگویم..
همسرتو هیچگاه دلیل پا فشاریت برای پوشیدن آن پیراهن قدیمی و رنگ و رو رفته را ، نخواهد فهمید..
هیچگاه همسرم اصرارمرا به رنگ ومدل مو هایش، نخواهد دانست..
قبوا کن که همسر تو نگاه های پراز احساست را به آن نیمکت خالی ایستگاه اتوبوس نخواهد فهمید..
یاهمسر من، هیچ زمانی علت خریدفلافل از آن فلافل فروش عرب را نخواهددانست..
اصلا جفت شان ،دلیل و علاقه بیش حدمان را به خیابان دماوند وآن کبابی مشرف به خیابان، را نخواهند فهمید..
هیچکدام علت انتخاب مسیر زیر گذرمیدان میدان امام حسین وحس غریبمان را، نخواهند دانست..
هیچوقت علت غمی را که در جاده فرود گاه در چهره هایمان نمایان میشود را نخواهند فهمید..
برای همیشه سوال هایی بی جواب
درذهنشان باقی خواهد ماند..
بله بیچاره تر از منو تو آن دونفر.....
(ر__ش__ج__ر)