چه اندوه بار

چه اندوه بار
بزرگ می شویم
که بمیریم ...
دیدگاه ها (۲)

چندی‌ست از تو غافلم ای زندگی ببخشچنگی به دل نمی‌زنی این روزه...

‏اندر آن روز‏که پرسش رَوَد از هرچه گذشت‏کاش با ما ‏سخن از حس...

فقط این پنجره ی رو به کوچه و گلدان نازک چینی اتاقم خوب می دا...

این روزها هستی و نیستی و میان بیحواسی های معلقمقدم می زنی......

گاهی انسان از یک غمِ بزرگ نمی‌شکند؛از هزار اندوهِ کوچک می‌شک...

اثر عجیب تقلید و مستقل فکر نکردن

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط