چه اندوه بار

چه اندوه بار
بزرگ می شویم
که بمیریم ...
دیدگاه ها (۲)

چندی‌ست از تو غافلم ای زندگی ببخشچنگی به دل نمی‌زنی این روزه...

‏اندر آن روز‏که پرسش رَوَد از هرچه گذشت‏کاش با ما ‏سخن از حس...

فقط این پنجره ی رو به کوچه و گلدان نازک چینی اتاقم خوب می دا...

این روزها هستی و نیستی و میان بیحواسی های معلقمقدم می زنی......

همه‌ی تغییرات، حتی آنهایی که به شدت آرزو داشته‌ایم، با اندوه...

اگه قراره بمیریم با هم بمیریم 🥺😢

هر روز که می گذرد بیشتر دلتنگش می شویم😔

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط