کودکی که در دهۀ پنجم زندگی‌، هیچ علاقه‎ای به بزرگ شدن از

کودکی که در دهۀ پنجم زندگی‌، هیچ علاقه‎ای به بزرگ شدن از خود نشان نمی‎دهد.

هنوز هم با یک بستنی خر می‌شود.

از جدی گرفتن زندگی گریزان است.

دیوانه‌وار شکلات می‌خورد.

بسیاری از معادلات زندگی انسان‌های اطراف خود را نمی‌فهمد.

دیدن تلاش و دست و پا زدن دیگران در راستای “پرسونال برندینگ” در دنیای امروز، برایش خنده‌دار است.

روزانه به اندازۀ یک اسب چای می‌نوشد.

به قهوه و الکل علاقه‌ای ندارد.

هرگز در کافی‎شاپ پیدایش نخواهید کرد. اما در چایخانه سنّتی شاید.

برای رسیدن به حقیقت “زندگی یک شوخی بزرگ است” بهای سنگینی پرداخته.

همۀ میوه‌ها را دوست دارد. بجز خیار و خرمالو.

از “گدایی دیده شدن در عصر ارتباطات” بیزار است.

زیاد سیگار می‌کشد.

در حمام آواز می‌خواند.

از ارتفاع می‌ترسد.

به طرز بیمارگونه‌ای به نوشتن اعتیاد دارد.

بزرگترین مزاحم زندگی‌اش گوشی موبایل است.

دنبال بزغاله دویدن برایش بسیار لذت‌بخش‌تر است تا حضور در جلسه فلان سازمان بزرگ یا بهمان مدیر ارشد دولتی.

ماهیگیر است ولی ماهیخوار نیست.

تنها آرزویش زندگی در یک کلبه روستایی و همنشینی با طبیعت و حیوانات است.

مدیران دولتی را بی‌خاصیت‌ترین مخلوقات خداوند متعال بر روی کرۀ زمین می‌داند.