ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ

ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ِ ﺯﻧﺪﮔﯽ ِ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ، ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ،
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻼﻡ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻮﺍﺱ ﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻥ ﭘﯽ ِ
ﺗﻮ، ﺩﻝ ِ ﺗﻮ ﻭ ﺩﺭﺩ ِ ﺗﻮﺳﺖ ...
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﮕﯿﺮﻧﺪ ... ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﺩﻟﮕﯿﺮﻧﺪ ...
ﻫﻤﯿﻦ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﺘﻨﮓ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ
ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺕ ... ﻭﺟﻮﺩﺕ ... ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ...
ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ ﭼﻪ ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﻧﻮﺷﺘﻪ ... ﺩﻭ ﺳﻪ
ﺧﻂ ﭘﯿﻐﺎﻡ، ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﺣﺘﯽ ﺁﻥ ﺳﺮ ِ ﺩﻧﯿﺎ ...
ﺣﺲ ِ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﺕ
ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ...
ﻭﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺖ ﭘُﺮ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻨﺪﯼ ﻭ
ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺷﯽ، ﺗﺎ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍ، ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﮑﻨﯽ ...
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻡ،
ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﯾﻢ ﭘُﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪ ...
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﯾﻤﺸﺎﻥ