گمراهی

گمراهی
... تمام هستی من است
با تمام هستی ام
دلم از چشمانت گرفته است
که با هر نگاهت
تنم
بوی خوشه های گندم می گیرد
دگر از هیچ هراسم نیست
وقتی دستانت را که دوست دارم
از نوازش می هراسند
صدایم نزن
صدایم نزن
ک لبانم
طعم زخمی ترین زمین شخم خورده می گیرد
در شبانگاهی
ک هرم نفسهایم را
حریصانه سر می کشی
و من
با هر نفست
عاشقانه زنده ام
آه
کس چه می داند
در کدامین گرگ و میش
اینچنین
حرام شدم
می دانی
تو با تمام هستی من ایمان می یابی و من
ببین
چه ساده با تو گمراه می شوم!