ﺍﺯ ﻟﺒﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﯿﻔﺘﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ ﮔﯿﺮﺍﯼ ﺗﻮ

ﺍﺯ ﻟﺒﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﯿﻔﺘﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﯼ ﮔﯿﺮﺍﯼ ﺗﻮ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﻦ ﺳﺎﮐﻨﻢ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺗﻮ
ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﺮﺕ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺷﺮﻡ ﻣﯽ ﺭﻗﺼﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮﮐﻪ ﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺗﻮ
ﺣﺴﻦ ﯾﻮﺳﻒ ﺳﺒﺰ ﺷﺪ ﺑﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﭘﯿﺮﺍﻫﻨﺖ
ﺻﺪ ﺯﻟﯿﺨﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺤﻮ ﻗﺎﻣﺖ ﻋﺬﺭﺍﯼ ﺗﻮ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺳﺮﺍﻓﯿﻞ ﺩﺭ ﺻﻮﺭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻣﯽ ﺩﻣﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﯿﺎﯼ ﺗﻮ
ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﻻﺑﻪ ﻻﯼ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ
ﻣﺜﻞ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﯾﮏ ﻣﻮﺝ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺗﻮ
ﺻﺒﺮ ﻫﺮ ﺑﯿﺖ ﻏﺰﻝ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺍﺯ ﻗﺎﻓﯿﻪ
ﺍﻭﺝ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻧُﺖ ِ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺁﻭﺍﯼ ﺗﻮ