مدتی ست زندانی خویشم

مدتی ست زندانی خویشم

هرروز به بهانه ای شکنجه میکنم خود را....

شبها خود را بر میز محاکمه مینشانم و حکم به قصاص خویش میدهم

باخاطراتی غبار گرفته

درشبی سرد وظلمانی...

صورتم سرخ به ضرب سیلی

دستانم بسته به زنجیر انتقام...

نگرانم از فرداهای مبهم و خسته و خشمگین و رنجور از گذشته ام....

به گوشه ای میروم وباچشمانی مضطرب و مملو از ترس

باخود چنین زمزمه میکنم.....

ای زندگی:

مرا به تو امــــــــــــــــیدی نیست.....