مادران ما از لقمه‌ی جگرخایِ جانشان قاتُق به دهانِ هُدهُدک

مادران ما از لقمه‌ی جگرخایِ جانشان قاتُق به دهانِ هُدهُدکانِ بی‌قرارِ خویش نهاده‌اند. و حتما نظر به روحِ بلندِ باران و آینه دارند که نه از تشنگی، شکایتی وُ نه خویش را تماشای فرصتی ... من از عصمتِ اندوهِ بی‌مگویشان می‌ترسم از سکوت و ترانه اسمی بیاورم. وَ لا تمامَکَ الا تمام !... سید علی صالحی...