مغز انسان طوری طراحی شده که درد دیگران را در بدن خودش شبی

مغز انسان طوری طراحی شده که درد دیگران را در بدن خودش شبیه‌سازی می‌کند. دانشمندان عصب‌شناس مجموعه‌ای از سلول‌های عصبی به نام «نورون‌های آینه‌ای» کشف کرده‌اند، نورون‌هایی که اولین بار توسط "جاکومو ریزولاتی" در مغز میمون‌ها شناسایی شدند و وقتی فعال می‌شوند که عملی را انجام بدهی یا ببینی کسی همان عمل را انجام می‌دهد . اما فراتر از نورون‌های آینه‌ای، تحقیقاتِ "تانیا سینگر و همکارانش" چیز شگفت‌انگیزتری نشان داده است :
وقتی می‌بینی انسانی درد می‌کشد، بخش‌هایی از مغز تو از جمله قشر سینگولیت قدامی و اینسولای قدامی- یعنی همان مناطقی که وقتی خودت درد می‌کشی فعال می‌شوند- روشن می‌شوند . به‌عبارت ساده‌تر، مغز تو درد او را تا حدی «تجربه» می‌کند.
این یک انتخاب اخلاقی نیست؛ یک مکانیزم عصبی است.

وقتی تام و جری تماشا می‌کنی و جری با چکش می‌کوبد توی سر تام، می‌خندی. هیچ دردی حس نمی‌کنی. چرا؟ نه فقط به این دلیل که تام «واقعی» نیست، بلکه به این دلیل که چندین عامل هم‌زمان دست‌به‌دست هم می‌دهند: مغزت می‌داند با یک شخصیت خیالی طرف است ، نشانه‌های واقعیِ رنج - مثل حالت چهره‌ی یک انسان واقعی که درد می‌کشد- وجود ندارد، شخصیت فوراً بهبود پیدا می‌کند و عواقب ماندگاری ندارد، و این داستان به‌عنوان «کمدی» قاب‌بندی شده . مغز تو یک «ارزیابی شناختی» انجام می‌دهد و نتیجه می‌گیرد: اینجا همدردی لازم نیست .
و سیستم را خاموش می‌کند.

❗️حالا نکته‌ی تلخ ماجرا اینجاست:
همین کلیدِ خاموش، برای انسان‌های واقعی هم کار می‌کند.
تحقیقات علوم شناختی نشان داده‌اند وقتی فردی را «غیرخودی» ببینی ( طرفدار حزب سیاسیِ متفاوت ، پیرو دینِ دیگر و .. ) ، مغزت فعالیت همدردی‌اش را کاهش می‌دهد- دقیقاً همان مکانیزمی که موقع تماشای کارتون فعال می‌شود .

https://wisgoon.com/p/BP2J7BLP2X